ملزوق ( malzuq ) ص . پ . مأخوذ از تازى - چسب‌دار و چسبنده . ملزوم ( malzum ) ص . ع . لازم شده و آنچه پيوسته با كسى ماند . ملزوم ( malzum ) ص . پ . مأخوذ از تازى - هر آنچه پيوسته با كسى و يا چيزى باشد و از آن جدا نشود . و لازم ملزوم : غير ممكن التفريق . ملزون ( malzun ) ص . ع . مشرب ملزون : آبخورى كه مردم بسيار بر آن انبوهى نموده گرد آيند . ملزى ( malaz ) ا . ع . فروشى كه در آن براى مشترى رجوعى مر بايع را نباشد . يق باعه الملزى : يعنى آزاد فروخت آن را . ملس ( mals ) ا . ع . آميختگى و اختلاط تاريكى . يق : اتيته ملس الظلام . ملس ( mals ) م . ع . ملسنى بلسانه ملسا ( از باب نصر ) : نرم كرد مرا به زبان خود . و ملسه : سخت راند آن را . و ملس الظلام : آميخته گرديد تاريكى شب . و ملس خصيتى الكبش : بيرون كشيد خايه‌هاى قچقار را . و نيز ملس : نرم و تابان شدن . ملس ( mols ) ع . ج . املس و ملساء . ملسا ( mels ) ا . پ . طناب و يا چوبى كه بر آن چيزى آويزان مىكنند . ملساء ( mals ' ) ص . ع . مؤنث املس يعنى تابان و نرم . ج : ملس . ملساء ( mals ' ) ا . ع . مى كه به نرمى و آسانى از گلو فرو رود . و شير ترش كه در شير خالص آميزند تا دفزك نشود . ملسد ( melsad ) ص . ع . فصيل ملسد : كره شترى كه شير مادر را بسيار مكد . ملسع ( melsa ' ) ص . ع . هاد ملسع : رهبر و هادى ماهر . ملسعة ( molassa'at ) ا . ع . آنكه پيوسته مقيم بجايى باشد و بيرون نرود و سفر نكند . ملسعة ( molasse'at ) ا . ع . گروه مقيم بجايى . ملسق ( molassaq ) ا . ع . پسر خوانده . ملسلس ( molaslas ) ا . ع . جامهء بد بافت . و جامه نگارين مخطط . ملسن ( melsan ) ا . ع . سنگى كه بر دهانه سوراخ كفتار نهند جهة صيد آن . ملسن ( molassan ) ا - ص . ع . هر آنچه سرش را شبيه به زبان ساخته باشند . و نعل باريك لطيف همچون زبان . ملسنة ( molassanat ) ا - ص . ع . نعل باريك لطيف مانند زبان . و امراة ملسنة القدمين : زن باريك دراز پاى . ملسوع ( malsu ' ) ص . ع . گزيده مار و گزيده عقرب . ملسون ( malsun ) ا . ع . دروغ‌گوى . و زبان بريده . ملسى ( malas ) ص . ع . ناقة ملسى : ماده شترى كه تيز گذرد و از تند روى چيزى بوى نچسبد . ملسى ( malas ) ا . ع . ابيعك الملسى : اى لا عهدة : يعنى آزاد مىفروشم آن را . ر . ملزى . ملش ( malc ) م . ع . ملش الشئ ملشا ( از باب نصر ) : بدست باز كاويد آن چيز را گويا در آن يك چيزى مىجويد . ملش ( malac ) ا . پ . نام گروهى از تركمان . ملص ( mals ) م . ع . ملص بغائطه ملصا و مليصا ( از باب نصر ) : پليدى انداخت . ملص ( malas ) م . ع . ملص الشئ من يده ملصا ( از باب سمع ) : لغزيد آن چيز از دست او . و ملص الشئ : لغزيد و افتاد آن چيز . ملص ( males ) ص . ع . لغزان . و رشاء ملص : طناب دول كه تابان و لغزان باشد و در دست‌گير نكند . ملصاب ( mels b ) ص . ع . سيف ملصاب : شمشيرى كه در نيام در چسبان و استوار گردد . ملصة ( malesat ) ص . ع . مؤنث ملص يعنى لغزان . ملصة ( males t ) ا . ع . لاك‌پشت دريايى . ملصة ( malassat ) و ( molessat ) ص . ع . ارض ملصة : زمين دزدناك . و كذلك : ارض ملصة . ملصق ( molsaq ) ص . پ . مأخوذ از تازى - چسبيده و پيوسته و محكم و استوار . ملصق ( molsaq ) و ( molassaq ) ا . ع . پسر خوانده . ملصقة ( molsaqat ) ا . ع . زنى كه كس وى تنگ و گوشت‌دار باشد . ملصوق ( malsuq ) ص . ع . بر چفسيده و پيوسته . ملط ( malt ) م . ع . ملط بالحائط ملطا ( از باب نصر ) : گل ماليد بر ديوار و گل گذاشت بر آن . و ملط شعره : سترد موى آن را . و ملت الجنين امه : ناتمام شده افكند آن بچه را مادرش . ملط ( melt ) ا . ع . مرد سخت خبيث و بد كه هر چه نزد وى گذارند بدزدد